جلال الدین دوانی و احیای اندیشه فلسفه سهروردی

مکتب شیراز به دلایل بسیاری قابل اهتمام و پژوهش‌ است.این مکتب هم حلقه پیوند مکتب مراغه-به‌ تعبیر برخی مکتب تبریز-و مکتب اصفهان است و هم‌ احیاءکننده سنت اشراقی و هویت ایرانی-اسلامی. برخلاف باور بسیاری از مستشرقان که ابن رشد را پایان‌ حیات فلسفه اسلامی می‌پندارند،مکتب شیراز توانست‌ سنت فلسفی را استمرار بخشیده و فیلسوفان برجسته‌ ای را در حیات عقلی ایران عرضه نماید. یکی از ویژگیهای برجسته که کمتر مورد تحقیق و مطالعه واقع شده است،گرایشهای اشراقی فیلسوفان‌ مهمی چون جلال الدین دوانی و غیاث الدین دشتکی‌ است.هر دو فیلسوف نسبت به کتاب پر اهمیت هیاکل‌ النور واکنش نشان داده و با دو رویکرد مختلف بر آن‌ شرح نوشتند.این اثر یکی از نوشته‌های مهم سهرودی‌ در سنت ایرانی-اشراقی است که وی را با دیدگاه‌ شیعی-اسماعیلی پیوند می‌دهد.در دوران انحطاط پس ازسده ششم،علامه دوانی و خانوداه دشتکی به‌ این اثر بمثابه احیاءکننده هویت و فکر ایرانی-اشراقی‌ توجه نشان داده و آراء مهم سهرودی در سه حوزه تفکر اشراقی،نظریه امامت و هویت ایرانی را بسط دادند. این نوشتار درصدد مطالعه اثر هیاکل النور سهرودی‌ ۲Lو شرح آن توسط علامه دوانی است.

 

دانلود مقاله

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *